Verhalen

Storytime

Dat ik dol ben op schrijven, is vast niemand ontgaan. Maar dat ik ook graag korte verhalen mag schrijven, is iets wat jullie vanaf vandaag vaker zullen tegenkomen op mijn website. Ik heb laatst in opdracht een liefdesverhaal mogen schrijven en ik moet eerlijk zeggen dat ik er enorm van heb genoten! Heerlijk om mijn creativiteit de vrije loop te laten en mijn vingers over het toetsenbord te laten glijden. Oké, genoeg gekletst… It’s STORYTIME!


Ik zag hem…
“Kim, heb jij misschien even tijd om deze jongens een rondleiding te geven?” De schooldirecteur tikte me zachtjes op mijn schouder. Ik draaide me om. Achter de directeur stonden twee jongens van de populaire boyband, Chaos. De band bestaat uit vier jongens, allen tussen de drieëntwintig en vijfentwintig jaar oud. “Ik heb wel even tijd voor een korte rondleiding”, antwoordde ik terug. Ik stelde mezelf voor en probeerde zo normaal mogelijk te reageren. “Hoelang zijn jullie van plan om hier te blijven?” vroeg ik. “Wij willen graag onze studie afmaken, dus zo lang als het nodig is”, antwoordde de jongen met krullen. Zijn naam is Dylan, de andere jongen heet Simon. “Waar is de rest van jullie groep dan?” Die beginnen een week later, ze moesten nog een aantal dingen regelen.” Al pratend liepen we verder, totdat we bij de kluisjes kwamen. Het kluisje van Dylan was heel toevallig naast die van mij, die van Simon was een aantal kluisjes verderop. Simon gaf mij hun rooster en ik legde uit waar ze naar toe moesten voor hun eerste les. De schoolbel klonk. De jongens bedankten mij voor de rondleiding en liepen de gang in. Verrast bleef ik achter. Gauw pakte ik mijn boeken uit mijn kluisje en liep ik naar het lokaal waar ik les had. Camille, mijn beste vriendin, zat al aan onze tafel. Ik ging naast haar zitten en vertelde haar meteen wat mij zojuist was overkomen. Vol verbazing keek ze mij aan. Zij is namelijk een grote fan van de band en heeft al jaren een oogje op Simon. We waren druk aan het kletsen, toen de deur van het klaslokaal met een noodgang dichtsloeg. “Goedemorgen kinderen, het praatkwartier is voorbij! Open jullie boek op bladzijde vijfentachtig.” klonk de stem van de leraar. Camille en ik keken elkaar lachend aan. Ik sloeg mijn boek open en pakte mijn potlood tevoorschijn.

De ochtend vloog voorbij en ik bleef maar aan ze denken. In het echt zijn ze wel een stuk knapper en vriendelijker dan ik had gedacht. Na de middagpauze liep ik het scheikundelokaal in en nam ik plaats aan één van de tafels. Op het moment dat ik mijn witte schort aantrok, zag ik Dylan en Simon het lokaal binnenlopen. Vrijwel direct begonnen een aantal meiden overdreven te gillen en renden ze op de jongens af. Simon begroette ze vriendelijk, terwijl Dylan zijn mond hield en nieuwsgierig om zich heen zat te kijken. Je kon zien dat beide jongens een beetje zenuwachtig waren. Stiekem moest ik er ook wel om lachen, het zijn ook maar ‘gewone’ jongens. Ik keek naar de jongens en zag dat Dylan mij aankeek. Er verscheen een brede grijns op zijn gezicht en hij knipoogde naar me. Licht blozend, lachte ik vriendelijk terug. “Jongens neem plaats, dan gaan we zo beginnen met de les.” zei de leraar. Dylan liep richting mijn tafel. “Hey, vind je het goed…” “Sorry dat ik zo laat ben.” klonk het ineens achter Dylan. Camille plofte gauw naast me neer en trok haar schort aan. Dylan zijn gezicht vertrok, hij draaide zich om en nam plaats op de lege stoel naast Simon. “Wie was dat eigenlijk?” vroeg Camille. “Dat was nou Dylan”, zei ik terug. “Serieus? Wat wou hij dan?” “Volgens mij wilde hij vragen als hij naast me mocht zitten. Als je een minuut later was geweest, dan had jij nu naast Simon kunnen zitten.” Verbaast keek Camille mij aan. “Wat, had ik gewoon naast Simon kunnen zitten? Waarom zeg je dat nu pas?” “Ja hallo, jij ging al zitten voordat ik überhaupt iets kon zeggen. “Shit, wat dom van me!” Teleurgesteld deed Camille haar handen voor haar ogen. Ik sloeg mijn arm om haar heen en fluisterde in haar oor dat Simon naar haar keek. Ze keek meteen naar rechts waar Simon zat, hij lachte vriendelijk naar haar. Vanuit mijn ooghoek zag ik Dylan ook kijken. Glimlachend draaide ik me om en las ik de opdracht wat de leraar zojuist had uitgedeeld. Iedereen, op een aantal meiden na, waren gefocust met de opdracht bezig. Vooral Simon en Dylan waren erg gefocust, maar ze werden continu gestoord door een groepje meiden die met hun op de foto wilden. Na een tijdje was Dylan het zat, je kon zien dat hij lichtelijk geïrriteerd was. “Willen jullie alsjeblieft even stoppen met ons iedere keer te storen, wij willen namelijk graag deze opdracht even afmaken!” zei hij. Ik keek op van mijn opdracht, hij keek me aan en je zag de irritatie van zijn gezicht verdwijnen.

 

Ik zag haar…
Samen met drie andere jongens vormen wij de populaire boyband, Chaos. Wij geven over heel de wereld optredens en zijn altijd maar onderweg. Toen wij als band werden ontdekt, ging alles in een razendsnel tempo. Daardoor hebben we nooit de tijd gehad om onze studie af te maken en ons diploma te halen. Een doel die wij gezamenlijk hebben. Daarom hebben wij besloten om tijdelijk te stoppen met rondreizen, zodat we eerst onze studies kunnen afmaken.
Samen met Simon, één van mijn bandleden en tevens goede vriend, liep ik de school in. De schooldirecteur stond ons al op te wachten en begroette ons vriendelijk. Hij gaf ons een aantal papieren, waaronder het lesrooster. We liepen achter hem aan door de gang, toen hij plots halverwege stopte en zich omdraaide. “Ik moet eigenlijk zo weg, dus vinden jullie het goed dat één van de studenten jullie een korte rondleiding geeft?” vroeg hij. “Dat is prima”, antwoordde ik terug. Hij liep richting de kluisjes waar een meisje met lang bruin haar stond en tikte haar op de schouder. Het meisje draaide haar om. Ze had hemelsblauwe ogen en een prachtige lach. Wauw, dacht ik bij mezelf. Het meisje gaf ons een hand en stelde haarzelf voor als Kim. We liepen terug de gang in. Ze stelde allerlei vragen, normaal vind ik het vervelend, maar nu vond ik het niet zo erg. Al pratend liepen we verder, totdat we bij de kluisjes aankwamen. Ze vroeg als wij al een kluisje hadden. “Ja, ik heb nummer 28.” zei ik. “Dat is toevallig, ik 29”, antwoordde Kim lachend. Mooi excuus om haar vaker te kunnen zien dus. Spontaan gaf ik haar een knuffel en bedankte haar voor de rondleiding. In de eerste instantie schrok ze van mijn reactie, maar daarna zag ik dat ze het wel kon waarderen. Ze legde ons uit waar wij het klaslokaal konden vinden, vervolgens pakte ze haar boeken en liep ze de andere kant op. “Zo, leuke meid hoor.” zei Simon. “Dat kun je wel zeggen ja”, antwoordde ik terug.
“De volgende twee uur hebben we scheikunde.” zei Simon. We liepen het scheikundelokaal in. Ik keek wat om me heen en zag al gauw het meisje van vanmorgen, Kim. Ze lachte vriendelijk naar me. Wat zou ik haar graag beter willen leren kennen, dacht ik bij mezelf. De leraar kwam het lokaal in en vroeg als wij plaats wouden nemen. Ik zag dat Kim alleen aan een tafel zat, dus ik besloot om aan haar te vragen of ik naast haar mocht zitten. “Hey, vind je het goed…” Voordat ik mijn zin kon afmaken, klonk er plots een meidenstem achter me. Het meisje ging naast Kim zitten. Teleurgesteld draaide ik me om en liep ik naar de tafel waar Simon al was gaan zitten. “Balen man.” zei Simon. “Ja, zeg dat wel!” De eerste schooldag vloog voorbij. We liepen naar buiten, waar de limousine al klaar stond. We stapten in. De chauffeur startte de motor en we reden het schoolterrein af. Ik staarde uit het raam en zag haar lopen. Ze was druk in gesprek met een aantal vrienden. Ik zuchtte een keer diep en sloot mijn ogen.

Een aantal weken later. Het was vrijdagavond en ik had net mijn laatste bijles erop zitten. De school was grotendeels verlaten. Ik liep richting mijn kluisje, toen er vanuit het muzieklokaal een prachtige stem klonk. Ik zag dat de deur op een kier stond. Ik keek naar binnen en daar stond ze. Kim, het meisje dat ik vanaf dag één al leuk vond. Ze was een nummer aan het zingen, die ik geschreven had. Gelukkig had ze niet in de gaten dat ik stond te kijken. Ik sloot mijn ogen en genoot van haar stem. Niet in de gaten dat ze mij wel had gezien en langzaam naar me toe liep. Ik opende mijn ogen en daar stond ze, recht voor me. Ik keek haar diep in de ogen aan, ze glimlachte lief naar me. “Het was niet mijn bedoeling…” “Ssst.” zei ze zachtjes. Ze kwam steeds dichterbij, onze lippen raakten elkaar net niet. Ik kreeg een warm gevoel in mijn buik. Ik wil haar kussen, maar wil zij dat ook?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *