Algemeen

Tandartsangst

Jarenlang heb ik een grote angst voor de tandarts gehad. Alleen al bij de gedachten, of het woordje ‘tandarts’, gingen al mijn haren overeind staan. Nu is het voor velen geen pretje om naar de tandarts te gaan, maar ik stapte daar echt letterlijk met knikkende knieën naar binnen. Mijn ademhaling versnelde per minuut en mijn hart ging als een idioot te keer. Zo zenuwachtig was ik. Het geluid van de zuigslang en boor op de achtergrond en dan die geur… Ik weet niet wat het is, maar er hangt altijd zo’n aparte geur bij de tandarts. Het liefst zou ik me meteen weer willen omdraaien en de deur uitlopen. Echter schiet ik daar (helaas) ook niks mee op. Maar hoe kan zo’n angst voor de tandarts nou eigenlijk ontstaan? Die vraag kan ik niet voor jullie beantwoorden, maar ik kan wel mijn eigen ervaring met jullie delen. *Let op, verhaal is gebaseerd op eigen ervaring. Iedereen maakt zijn/haar angst op een andere manier mee*.

 

Tijdens mijn jeugd moest ik, net als ieder ander, geregeld naar de tandarts voor controle. Vroeger was het zo dat je niet alleen een controle kreeg, maar dat je nadien ook fluoride moest happen. Niet pijnlijk, maar wel enorm smerig (wat ik mij kan herinneren). Na een tijdje kreeg ik de welbekende blokjesbeugel (ook wel slotjesbeugel genoemd) en uiteraard wilde ik er ook gekleurde elastiekjes omheen. Dat was toentertijd gewoon heel erg hip. Na zo’n twee/drie jaar mocht mijn beugel er eindelijk weer uit en wat was ik enorm opgelucht. Ik had een prachtige lach en mijn tanden waren mooi recht. Ik kreeg nog wel zo’n bitje voor de nacht, maar dat vond ik niet zo erg.

 

Een aantal jaren later moest ik mijn verstandskiezen laten trekken. Dat was ook meteen de eerste keer dat ik iets moest laten trekken. Ik was best zenuwachtig, maar het moest nou eenmaal gebeuren. De prik van de verdoving was vervelend, maar van het trekken zelf vernam ik gelukkig niks. Met een dikke wang maakte ik een nieuwe afspraak aan de balie. Ik kwam amper uit mijn woorden en stiekem moest ik ook wel om mezelf lachen, want mijn stem klonk zo vreemd. De eerste paar dagen had ik ook wat last met het eten, maar dit trok gelukkig snel weer weg. Bij de volgende afspraak had ik een gaatje en moest de tandarts boren. Weer een afspraak verder, kreeg ik een tandvleesbehandeling. Vervolgens was er elke keer wel iets. Tandsteen verwijderen, kies trekken, boren, wortelkanaalbehandeling, weer boren. Nee, het was geen pretje meer om naar de tandarts te gaan. De napijn leek na elke behandeling erger en dan die opengescheurde mondhoeken… Ik vond het vreselijk! Steeds meer zag ik er tegenop om naar de tandarts te gaan, maar ik moest wel. Totdat ik op een dag wakker werd met een gigantisch ei op mijn wang en mijn mond haast niet meer open kreeg. Ik belde meteen naar de huisarts en kon daar dezelfde ochtend nog terecht. De huisarts kon niks voor mij betekenen en verwees mij door naar de tandarts. Die middag ging ik naar de tandarts. De tandarts drukte hard op de zwelling. Ik kon wel door het plafond vliegen van de pijn, ik schreeuwde het uit. Hij vertelde me vervolgens dat het een abces was en dat ik naar de kaakchirurg in het ziekenhuis moest. Eenmaal in het ziekenhuis werd ik vriendelijk opgewacht en door de assistente gerustgesteld. Voorzichtig verdoofde de kaakchirurg de plek en maakte vervolgens een kleine snee aan de binnenkant van mijn wang. Hij wachtte net zolang totdat ik mij weer goed voelde en schreef vervolgens een recept uit. Een week later moest ik terugkomen bij de tandarts, deze ging de boosdoener aanpakken. Een vervelende wortelkanaalbehandeling volgde, waarbij de tandarts behoorlijk wat kracht moest gebruiken. Na afloop liet hij de kies zien en vroeg als ik de kies mee naar huis wilde. “Grapje”, zei hij daarna. Ik vond het een ongepaste grap. Ik had immers de hele week al enorm last van mijn mond en dan maakt hij ook nog zo’n grap… Geïrriteerd liep ik de behandelkamer uit. Dit was overigens niet de eerste keer dat hij zo deed. Als ik hem bijvoorbeeld vertelde dat de verdoving nog niet goed was ingewerkt en ik pijn voelde, dan zei hij: “Oh de verdoving gaat vanzelf zijn werk wel doen”. Daarna ging hij gewoon verder met de behandeling. Nou, ik zat soms echt te huilen van de pijn! De pijn, de behandelingen, de controle uit handen moeten geven, de houding van de tandarts en alles daaromheen, heeft er bij mij voor gezorgd dat er een angst voor de tandarts groeide. Ik durfde niet meer naar de tandarts te gaan. Sterker nog, ik wilde niet eens meer naar de tandarts. De angst nam het over en ik liet het gebeuren…

 

Ik ging niet meer naar de tandarts. Zelfs het woordje ‘tandarts’ wilde ik niet meer horen en niemand kon mij nog ompraten. Tja, want wat kan er nou eigenlijk gebeuren als je niet naar de tandarts gaat? Niks ergs toch? Ik bedoel, tweemaal daags je tandenpoetsen en flossen is toch voldoende? Wat heb ik mij daarin vergist zeg! Er kan juist van alles misgaan met je gebit en daarom is het ook zo belangrijk om naar de tandarts te blijven gaan. Maar ik was eigenwijs en ging niet. Ik propte me liever thuis vol met pijnstillers, dan dat ik een afspraak bij de tandarts maakte. De pijn was vaak na een aantal dagen weer over en ik ging dan vrolijk verder, alsof er niks aan de hand was. ‘Ik negeerde het probleem.’ Stiekem had ik de hoop dat het daarbij zou blijven, maar helaas… Op den duur kreeg ik last van gevoelige tanden, pijnlijk tandvlees, vullingen die afbraken en meer van die ellende. Desondanks durfde ik nog altijd geen afspraak bij de tandarts te maken. Ik was bang voor de pijn en bang om de controle uit handen te geven. Het is immers wel mijn mond. Diep van binnen wist ik dat ik ooit een keer naar de tandarts zou moeten, maar niet die dag. De angst nam het over, alweer! Weer een aantal jaren streken voorbij en mijn gebit ging achteruit. Ik begon mij te schamen voor mijn lach, voor mijn mond, mijn visitekaartje. Eten ging moeizamer en uit angst raakte ik bepaalde producten al niet eens meer aan. Bang dat mijn tanden eruit zouden vallen. Dat gebeurde gelukkig niet, maar toch. Ik besprak mijn angst met niemand. Ik schaamde me ervoor en wilde niet als zwakkeling gezien worden. Ik had het gevoel dat niemand mijn angst begreep, of zou begrijpen en daarom hield ik het maar voor mezelf. Ik scrolde het internet af, op zoek naar soortgelijke verhalen. Ik vond pagina’s vol. Het verbaasde me enorm dat er zoveel mensen waren/zijn met een angst voor de tandarts. Natuurlijk wist ik ook wel dat ik niet de enige zou zijn, maar dat er zoveel mensen waren… Nee, dat had ik niet gedacht. Ik las verhalen van mensen die naar een angsttandarts waren geweest en dat dit hun enorm had geholpen. *Een angsttandarts is een tandarts die gespecialiseerd is in mensen met een angst. Deze tandarts neemt alle tijd voor je en verricht alleen handelingen waar jij achterstaat*. Nou dat leek mij dan ook wel wat. Na een lange zoektocht, en het lezen van vele reviews, kwam ik terecht bij een ‘ervaren angsttandarts’. Met veel moeite maakte ik een afspraak. De dag van de afspraak was ik behoorlijk zenuwachtig, ook al gingen ze alleen maar even kijken. Foto’s werden gemaakt en daarna moest ik in de stoel gaan liggen en ging de tandarts in mijn mond kijken. Ik was zo bang, de tranen liepen over mijn wangen. De tandarts was erg vriendelijk en probeerde mij direct te kalmeren. Ze nam alle tijd voor me en vroeg geregeld hoe het ging. Na de intake was ik enorm opgelucht en had ik een goed gevoel bij deze tandarts. *De eerste stap was gezet*. Bij het inplannen van de vervolgafspraak werd mij verteld dat de praktijk ging verhuizen naar een andere locatie. Jammer, want deze praktijk was juist zo makkelijk te bereiken en hun nieuwe locatie zat middenin het centrum. Enfin ik maakte een afspraak, want ik wilde wel graag bij deze tandarts blijven. De vervolgafspraak volgde en we bespraken samen wat wij die dag gingen aanpakken. Wederom was ik weer enorm gespannen en zenuwachtig. Mijn hart ging als een dolle te keer en het leek alsof mijn knieën het elk moment konden begeven. Ze nam de tijd voor me, legde stap voor stap uit wat ze ging doen (ook tijdens de behandeling) en tussendoor bleef ze geregeld vragen hoe het ging. De behandeling zat er eindelijk weer op en het viel me gelukkig mee. Opgelucht liep ik naar de balie. Nieuwe afspraak inplannen… Tandarts gaat met vakantie. Poosje geduld hebben dan maar. Een aantal weken later belde ik opnieuw om een afspraak in te plannen. Ik kreeg via de assistente te horen dat mijn tandarts was gestopt wegens privéomstandigheden. Vreemd, want ik had hier immers niks over gehoord. Niet eens een brief of iets dergelijks ontvangen! Ik baalde enorm. Ik had eindelijk een fijne tandarts gevonden en nu kreeg ik ineens een andere toegewezen. Ik vroeg aan de assistente als deze ‘andere’ tandarts dan ook gespecialiseerd was in mensen met angst, hij verzekerde mij dat ook deze tandarts daarin gespecialiseerd was. Ik maakte een afspraak, maar omdat het bij een andere tandarts was, wilde hij eerst alleen maar even kijken en verder geen behandelingen uitvoeren. De afspraak volgde. Wederom zag ik een beetje tegen de intake op, omdat ik weer van voor af aan moest beginnen. Een man kwam aanlopen, hij oogde vriendelijk. Ik liep achter hem aan naar de behandelkamer en hij begon met praten. Ik heb niks tegen mensen met een andere taal, maar ik verstond er gewoon helemaal niks van. Het was zo gebrekkig Nederlands en Engels door elkaar. Ik probeerde hem uit te leggen dat er al een behandelplan was opgesteld en dat ik mij daar graag aan wilde houden. Dat wilde hij graag zelf wel even beoordelen. Nou ja, ook prima! Nadat hij in mijn mond had gekeken, gooide hij het hele behandelplan overhoop. Hij wilde het allemaal anders gaan aanpakken. Ik begrijp dat iedereen zijn/haar eigen werkwijze heeft, maar ik vond het wel lastig om het weer om te gooien. Ik heb al zo’n grote angst en nu moest ik (voor mijn gevoel) opnieuw over een drempel stappen. Ook had ik niet meteen een positieve klik bij deze man, maar ik liet het op dat moment maar over me heenkomen. De tandarts was overduidelijk niet gespecialiseerd in mensen met een angst. Hij nam niet de tijd voor mij, hij was slecht verstaanbaar, hield geen rekening met mijn angst en communiceerde totaal niet met mij. Nee, ik had geen goed gevoel bij deze tandarts en mijn angst was ook weer aan het groeien. Opnieuw ging ik op zoek naar een angsttandarts. Mijn zoektocht stopte bij een tandarts vlakbij mijn huis. Goed aangeschreven, positieve reviews, lekker dichtbij huis en gespecialiseerd in angstpatiënten. Ik maakte een afspraak. De assistente aan de telefoon was erg vriendelijk en had begrip voor mijn angst. Het gaf mij een prettig gevoel. De intake met de tandarts verliep ook soepel. De tandarts wilde weten hoe mijn angst was ontstaan en wat er tot nu toe allemaal gedaan is. Hij was vriendelijk en ging ook erg rustig te werk. Er was vrijwel direct een klik. Na afloop vroeg hij ook hoe ik het ervaren had en hoe hij het had gedaan. Zoiets had ik nog nooit eerder meegemaakt en ik vond het erg prettig dat hij zulke vragen stelde. De resterende behandelingen verliepen prettig en vandaag de dag loop ik weer met een stralende lach rond. Geen schaamte meer. Ik hoef geen hand meer voor mijn mond te houden en ik kan eindelijk alles weer eten. Had ik toen maar die wijsheid die ik nu heb, dan had mij dat een hoop ellende bespaart. *Altijd achteraf he*. In al die jaren is er zoveel veranderd, ook qua technologie. Alle behandelingen zijn vrijwel pijnloos en de verdoving werkt meteen in, wat heel fijn is want dan hoef je niet meer te wachten. Ook heb ik gelukkig weinig last gehad van napijn, maar dat is voor iedereen natuurlijk anders. Al met al ben ik ontzettend trots op mezelf en dat ik, na al die jaren, eindelijk mijn angst overwonnen heb. Mijn grootste angst!

 

Voor de mensen die hier ook moeite mee hebben, of deze angst herkennen, wil ik graag het volgende zeggen: “Ook jij kan dit! Jij bent veel sterker dan jezelf denkt. Het is niet makkelijk en ik begrijp de angst, maar je wordt er echt een gelukkig mens door. De eerste stap is het moeilijkst, maar het wordt elke keer ietsje makkelijker. Doe het op je eigen tempo en doe wat goed voor jou voelt. Jij bent immers degene die het moet doen. Het is echt even flink doorbijten, maar de pijn en ongemak is maar voor even. Die lach, die is voor de rest van je leven.”

 

Voor vragen, tips of als jij graag je verhaal kwijt wil, dan mag je mij altijd een berichtje sturen.

 

 

 

 

 

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *